De pijnlijke waarheid achter de nederlaag van Anderlecht: het scenario schrijft zichzelf

Anderlecht heeft geen bank om op te steunen. Geen bank die een match kan doodmaken, kantelen of simpelweg over de streep kan trekken. Tegen KAA Gent werd dat zondag nog maar eens pijnlijk duidelijk, op een moment dat paars-wit nochtans alles in handen leek te hebben.

Besnik Hasi móést diep graven. Niet uit luxe, maar uit noodzaak. Zijn kern is door blessures al weken uitgedund en dat dwingt tot keuzes die je eigenlijk niet wil maken. Marco Kana ging er zoals vooraf afgesproken bij de rust af, Nathan De Cat moest na een botsing noodgedwongen naar de kant en Ludwig Augustinsson was al na enkele minuten uitgevallen.

Ilic en Özcan bewezen waarom ze nog maar weinig speelden

Daar bleef het niet bij. Ook Thorgan Hazard werd naar de bank gehaald, terwijl Ilay Camara en Mario Stroeykens nog steeds in de lappenmand liggen. Wat overbleef, was een elftal dat steeds minder vertrouwd aanvoelde. De smalle kern werd zichtbaar, voelbaar en uiteindelijk ook fataal.

Anderlecht eindigde de wedstrijd met Yasin Özcan en Mihajlo Ilic centraal achterin. Twee jongens die dit seizoen amper minuten maakten, net omdat Hasi hen zelden het volle vertrouwen schenkt. Het zegt veel over de staat van de kern dat zij samen het slot moesten verdedigen.

De coach schakelde na rust over op een driemansdefensie, logisch redenerend vanuit de voorsprong. Maar het werkte averechts. De bal werd te snel en te vaak weggekeild, kwam meteen terug en zette Anderlecht onder druk. Ilic en Özcan bewezen waarom Hasi er geen vertrouwen in heeft en waarom Kana zo belangrijk is: ze hebben geen voetballend vermogen.

Het scenario schrijft zichzelf als er belangrijke spelers ontbreken

Op het middenveld verdween elke vorm van aanwezigheid. Voorin was er niemand die de bal kon bijhouden, geen aanspeelpunt, geen rustpunt. Gent rook dat en bleef duwen, terwijl Anderlecht steeds verder achteruit kroop. Het is een bekend scenario dit seizoen. Anderlecht heeft een deftige basiself, maar daar mag héél weinig mee gebeuren. Het scenario schrijft eigenlijk zichzelf.

Dat Luis Vázquez — intussen al met een akkoord op zak bij Getafe — nog werd ingebracht, was veelzeggend. Hij was de enige spits met wat lengte en kracht, maar ook hij bleek zwaar onvoldoende. En zo werd het verdict opnieuw duidelijk: zonder voetballend vermogen op de bank kan Anderlecht geen matchen managen. Zeker niet tegen een ploeg die blijft komen.

Johan Walckiers